ابوالفضل محققی
نه از شما بلکه از خود می پرسم !آیا دمکرات بودن منافی حمایت از یک نیروی جدی اپوزسیون جمهوری اسلامی یعنی نیرو ی حامی شاهزاده رضا پهلویست ؟ من همچنان یک جمهوری‌خواه دموکرات هستم و معتقدم شکل حکومت آینده ایران باید تنها از طریق رأی آزاد مردم تعیین شود. اما در عین حال بر این باورم که هر نیروی سیاسی مسئول و صادق، پیش از هر چیز باید به واقعیت‌های موجود جامعه نگاه کند، نه به آرزوهای خود..
اگر امروز به آرایش نیروهای سیاسی ایران، چه در داخل و چه در خارج از کشور، بنگریم، نمی‌توانیم نقش و جایگاه رضا پهلوی را نادیده بگیریم. ممکن است با او موافق باشیم یا نباشیم، ممکن است جمهوری‌خواه باشیم یا مشروطه‌خواه، اما نمی‌توان انکار کرد که او در حال حاضر شناخته‌شده‌ترین، اثرگذارترین و مورد توجه‌ترین چهره اپوزیسیون جمهوری اسلامی است.
آنچه برای من اهمیت دارد، نه نام خانوادگی اوست و نه جایگاه موروثی گذشته. آنچه اهمیت دارد، نوع رفتار سیاسی و منش فردی اوست. رضا پهلوی در سال‌های گذشته بارها تأکید کرده است که شکل حکومت آینده را مردم تعیین خواهند کرد. او برخلاف بسیاری از نیروهای سیاسی ایران، کمتر به زبان حذف و تخریب رقیب سخن گفته و بیشتر بر همبستگی ملی، سکولاریسم، حقوق بشر و مراجعه به رأی مردم تأکید کرده است که اساس نگاه ایشان به مشکلات دوران گذار وکم کردن از هزینه ناشی از عدم آمادگی ونداشتن ظرفیت لازم برای چالش در این دوران است .
متأسفانه بخشی از اپوزیسیون، به ویژه برخی جریان‌های ایدئولوژیک، همچنان اسیر پیش‌داوری‌های تاریخی‌اند. برای آنان هنوز مخالفت با پهلوی، بخشی از هویت سیاسی آنها محسوب می‌شود. به همین دلیل قادر نیستند میان محمدرضاشاه، دوران پهلوی و شخص رضا پهلوی امروز تمایز قائل شوند. آنان حاضر نیستند بپذیرند که بخش مهمی از جامعه ایران، خود و بدون اجبار، نگاه متفاوتی به تاریخ معاصر کشور پیدا کرده است که ناشی از واقعیت های موجود وچهل واندی سال زندگی در زیر نگاه سخت ایدولوژیک خون ریز جمهوری اسلامیست! مقایسه “داور” است و تلاش او برای نظم بخشیدن به نظام قضائی وخارج کردن آن از دست آخوند ها ” با وضعیت فاجعه بارامروز دستگاه قضا ئی جمهوری اسلامی و استقرار اژه ای ” ها . مقایسه تلاش دکتر یگانه پاک دست وعاشق ایران است در راه اندازی سازمان برنامه وبودجه ! با انحلال آن برای تاراج بی نظارت جهت باز کردن دست دزدان ،رانت خواران وچپاول گران سیری ناپذیر شکل دهنده حکومت اسلامی .
دموکراسی تنها به معنای دفاع از آزادی بیان نیست. دموکراسی یعنی توانایی دیدن واقعیت ها ، شنیدن صدایی که شاید مورد پسند ما نباشد. یعنی پذیرفتن این حقیقت که مردم ممکن است انتخابی متفاوت از انتخاب ما داشته باشند. اگر امروز هزاران و هزاران ایرانی در داخل و خارج کشور به
رضا پهلوی اعتماد می‌کنند، یک دموکرات واقعی باید نخست این واقعیت را ببیند و بفهمد که “چرا”؟ سپس درباره آن داوری کند.
به باور من، مهم‌ترین وظیفه امروز همه آزادی‌خواهان، صرف‌نظر از گرایش‌های فکری‌شان، پایان دادن به حکومت جمهوری اسلامی و فراهم کردن شرایط یک انتخابات آزاد است. در آن روز، جمهوری‌خواهان، مشروطه‌خواهان، سوسیال‌دموکرات‌ها، لیبرال‌ها و ملی‌گرایان همگی خواهند توانست برنامه و دیدگاه خود را به رأی مردم بگذارند.
اما تا آن زمان، خرد سیاسی حکم می‌کند که بزرگ‌ترین ظرفیت‌های موجود برای بسیج افکار عمومی و جلب حمایت ملی را به رسمیت بشناسیم. هیچ جنبش موفقی با انکار واقعیت‌های موجود به پیروزی نرسیده است.
مسئله امروز ایران، انتخاب میان جمهوری و پادشاهی نیست. مسئله امروز، انتخاب میان استبداد و آزادی است!
چنین نگاهیست که امروز بر ضرورت شکل‌گیری یک ائتلاف فراگیر میان نیروهای اپوزیسیون تاکید می کند . تجربه بسیاری از کشورها نشان داده است که حکومت‌های اقتدارگرا معمولاً زمانی عقب‌نشینی می‌کنند که در برابر خود یک جبهه گسترده و متحد ببینند. چنین جبهه‌ای الزاماً به معنای یکسان بودن دیدگاه‌ها نیست. برعکس، ارزش آن دقیقاً در تنوع درونی آن است.
ائتلاف ملی مورد نیاز ایران، نه اتحاد عقیدتی بلکه اتحاد سیاسی حول چند اصل اساسی است: پایان دادن به جمهوری اسلامی، استقرار حکومتی مبتنی بر رأی مردم، جدایی دین از حکومت، حفظ تمامیت ارضی ایران، تضمین حقوق بشر و برگزاری انتخابات آزاد برای تعیین شکل نظام آینده.
اشتباه بزرگی خواهد بود اگر هر جریان سیاسی تصور کند به تنهایی قادر به رهبری و پیشبرد این مبارزه است. نه جمهوری‌خواهان به تنهایی از چنین ظرفیتی برخوردارند، نه مشروطه‌خواهان، نه ملی‌گرایان و نه هیچ جریان سیاسی دیگر. پیروزی بر استبداد، نیازمند گرد آمدن همه نیروهایی است که به آزادی، دموکراسی و حق حاکمیت مردم باور دارند
در چنین چارچوبی، رضا پهلوی نیز نه به عنوان مالک یک جنبش، بلکه به عنوان یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های سیاسی این مبارزه قابل ارزیابی است. همان‌گونه که دیگر شخصیت‌ها، فعالان مدنی، کنشگران سیاسی، زندانیان سابق، خانواده‌های دادخواه و نسل جوان معترض هر یک بخشی از سرمایه ملی این جنبش هستند. هیچ فرد یا جریانی به تنهایی ایران را آزاد نخواهد کرد.
اگر امروز بخشی از نیروهای سیاسی به جای جست‌وجوی نقاط مشترک، تمام انرژی خود را صرف برجسته کردن اختلافات می‌کنند، در حقیقت به تداوم وضع موجود یاری می‌رسانند. اختلاف نظر درباره آینده ایران طبیعی و حتی ضروری است، اما این اختلافات نباید مانع همکاری برای رسیدن به هدف مشترک شود.
دموکراسی آینده ایران از همین امروز ساخته می‌شود؛ از توانایی ما برای همکاری با کسانی که در همه مسائل مانند ما فکر نمی‌کنند. هنر سیاست در یک جامعه متکثر، حذف رقیب نیست، بلکه یافتن راهی برای همکاری با او در مسیر منافع ملی است. آینده ایران نه از دل انحصارطلبی، بلکه از دل یک ائتلاف گسترده ملی میان همه نیروهای آزادی‌خواه و دموکرات متولد خواهد شد .من با تمام وجودم برای شکل گیری این ائتلاف تلاش می کنم . تیر ملامت بسیار دوستان بر تن می نشیند امامهر ایران آزاد و سربلند مانع از رنجیدن در این طی طریق است .
برگرفته از ایران گلوبال
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این نوشته، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع نهاد مردمی را منعکس نمی‌کند.