هر بامداد که خبر اعدام جوانی از فرزندان این سرزمین می‌رسد، تنها یک خانواده نیست که داغدار می‌شود، گویی زخمی تازه بر پیکر ملتی می نشیند که سال‌هاست با اندوه، دلهره و بی پناهی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
امروز در ایران، خانواده‌های بسیاری چشم به در دوخته‌اندکه عزیزشان برگردد. مادری که فرزندش را از دست داده، پدری که صدای قدم‌های فرزندش را دیگر نمی‌شنود و جوانانی که آینده‌شان در سایه حکم اعدام قرار گرفته است. پشت هر نام، یک زندگی، یک خانواده، یک آرزو و بخشی از آینده ایران قرار دارد.
نهاد مردمی با خانواده‌های داغدار و همه کسانی که عزیزان خود را در راه آزادی، عدالت و کرامت انسانی از دست داده‌اند، عمیقاً همدرد است. درد آنان، درد همه ماست و یاد جانفدایان در حافظه ایران باقی خواهد ماند.
در این میان، بهره گیری نامناسب از دین برای توجیه خشونت، موجب گسترش خشم و سرخوردگی شهروندان شده است، لیکن نباید به نفرت از باور و ایمان به انسانیت تبدیل شود. آنچه باید مورد پرسش قرار گیرد، استفاده از قدرت و خشونت به نام دین و تحمیل آن بر زندگی مردم است. ایمان، اگر انتخابی آزادانه باشد، متعلق به وجدان انسان است و حکومت و قانون باید حافظ جان و آزادی همه شهروندان، با هر باور و بی‌باوری، باشند.
ما باور داریم ایران آینده باید سرزمینی باشد که در آن هیچ مادری نگران اعدام فرزندش نباشد؛ هیچ انسانی به دلیل عقیده، بیان، اعتراض یا خواست آزادی از حق زندگی محروم نشود و اختلاف عقیده، بهانه‌ای برای حذف انسان‌ها نباشد.
امروز، در برابر این همه اندوه، ما یک پیمان روشن با مردم ایران می‌بندیم:
سوگ شما را می‌بینیم.
درد شما را فراموش نمی‌کنیم.
نام قربانیان را از یاد نخواهیم برد.
و از تلاش برای نجات ایران و ساختن آینده‌ای آزاد، آباد و انسانی دست نخواهیم کشید.
ما به جای تسلیم شدن در برابر تاریکی، تلاش خود را بیشتر خواهیم کرد؛ با مستندسازی، آگاهی‌رسانی، حمایت از حقوق انسانی و تقویت همبستگی ایرانیان.
این یک وعده احساسی برای یک روز نیست؛ قسم به پشتکار است.
تا روزی که صدای سوگ جای خود را به صدای زندگی بدهد؛
تا روزی که مادران ایران به جای گریه، فرزندانشان را در آغوش بگیرند؛
تا روزی که ایران، خانه امن همه ایرانیان باشد.
به یاد رفتگان، برای زندگان و برای آینده ایران
اکتبر ۲۰۲۶
نهاد مردمی