از کوبا تا ونزوئلا؛ پایان افسانه‌های پوشالی ایدئولوژیک

مختار برازش

باورم نمی‌شد مردی که روزگاری تصویرش در کنار چگوارا دیوار اتاق نوجوانی ما را زینت می‌داد ــ فیدل کاسترو ــ در نهایت میراثی جز فقر، فلاکت و انسداد تاریخی برای مردم کوبا به‌جا گذاشته باشد. آن روزها فکر می‌کردیم قهرمان است، اما تاریخ نشان داد او و «ولایت فقیه کمونیستی‌اش» چگونه اراده یک ملت را شصت سال تمام به زنجیر کشیدند؛ شصت سال! یعنی ده سال بیشتر از حکومت ناصرالدین‌شاه.
امروز همان تاریخ، این‌بار در ونزوئلا، تکرار شده است. مردمی که صبح از خواب بیدار شدند و دیدند نیکلاس مادورو، دیکتاتور کمونیست، دستگیر و کت‌بسته به آمریکا منتقل شده است. در ویدئوها، مردی با چشمانی اشک‌آلود می‌گوید: «این شبیه معجزه است…» و زنی با فریاد شادی اعلام می‌کند: «از ترامپ متشکریم!»
این همان «معجزه سقوط ظلم» است. مادورو سیزده سال تمام کشوری را که بر دریایی از نفت نشسته بود، به خاک سیاه نشاند. پاسخ او به اعتراض، سرکوب و شکنجه بود؛ و نتیجه‌اش آوارگی میلیون‌ها انسان که تنها برای زنده ماندن، وطن را ترک کردند. اما وقاحت این دیکتاتوری‌ها حد و مرز نمی‌شناخت: آن‌ها چهل‌وهفت سال تمام، فقط به این دلیل که «جمهوری ملاها» را در جبهه موسوم به ضدامپریالیسم کنار خود می‌دیدند، حتی یک‌بار هم در مجامع بین‌المللی از جنایات حکومت ایران انتقاد نکردند. برعکس، همواره بازوی کمکی ملاها در محکومیت‌های جهانی بودند.
و حالا، چپ‌های پنجاه‌وهفتی وطنی که هنوز از سیلی محکم شعارهای «پهلوی‌خواهی» در خیابان‌های تهران به خود نیامده‌اند، با ضربه‌ای تازه روبه‌رو شده‌اند: دستگیری نیکلاس مادورو.
این هم از الگوی «جامعه دموکراتیکی» که سال‌ها به‌عنوان بدیل به ما نوجوانان آنروز فروخته می‌شد. بفرمایید؛ این هم حاصل دموکراسی استالینی و چریکی: دیکتاتوری که با حقارت به بند کشیده شد تا ملتی پس از سال‌ها خفقان، بالاخره نفسی تازه کند. تاریخ نشان داده دوران شعارهای کلی گذشته است؛ همه‌چیز ثبت می‌شود و روز پاسخ‌گویی، دیر یا زود، فرا می‌رسد.
و حالا نوبت ماست.
تماشایِ رقص و شادیِ مردم در خیابان‌های کاراکاس، تصویری از آینده‌ی ماست. این ویدئو نه فقط پایانِ یک دیکتاتور در آمریکای لاتین، که نویدبخشِ شکسته شدنِ دیوارهایِ سربی در خانه‌ی خودمان است. امیدوارم ما هم به زودی از این مرحله‌ی سیاه و دشوار گذر کنیم و در فردای رهایی ایران، دوشادوش هم، با چنان جشن و پایکوبی‌ای به استقبال آزادی برویم که صدایش لرزه بر تن تمامِ ستمگرانِ تاریخ بیندازد.
برگرفته از ایران گلوبال


دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این نوشته،  نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع نهاد مردمی را منعکس نمی‌کند.