بازدید کننده گرامی، لطفا نوشته های خود را برای انتشار در این تارنما به ایمیل این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید  بفرستید

 


ستاره صبح: دکتر عطاءالله عبدی استاد دانشگاه خوارزمی در رشته ژئوپلتیک و جغرافیای سیاسی است و حوزه تخصص وی مطالعات قومی در ایران است. ایشان نظرات بدیعی در حوزه هویت ملی و ساختارها و سازوکارهای تاریخی ، فرهنگی در کشورداری دارد. عطاالله عبدی رساله دکتری خود را در زمینه «سیاست های قومی و ارتباط آن با جغرافیای سیاسی و ژئوپلتیک» تنظیم کرده است و علاوه بر آن از او ده‌ها مقاله در مجلات تخصصی دانشگاهی در همین زمینه منتشر شده است.  عبدی مبدع رشته مطالعات ایران در جغرافیای سیاسی است، نظر و اندیشه این پژوهشگر ایرانی که گوشه ای از آنها در مجلات پژوهشی کشور انتشار یافته است، برای درک بیشتر از این موضوعات ستاره صبح ما با وی درمورد «نخبگان سیاسی و سیاست های هویتی» گفتگویی را انجام داده است . این فرهیخته آذربایجانی تجربیات زیادی در سال های گذشته در حوزه همکاری با پژوهشکده ها و نهادهای تصمیم گیر در حوزه اقوام و انسجام ملی داشته است.


مردم ما، صدها سال است که برای هلاک شدن امام سوم، امام حسین، امام امامان، تنها امامی که در میدان نبرد جان باخته است به همراه 72 از اهل بیت و انصارش، از جمله طفلان مسلم، بدست لشگر یزید، چه زاریها، چه ضجه ها  و چه مویه ها که سر نداده و چه خود زنیها که نکنند، چنانکه گویی دقایقی بیش نیست که از مقاتله امام حسین و همراهانش گذشته و بوی خونش که به تازگی بر زمین ریخته شده است، بمشام میرسد. دهم ماه محرم، روز عاشورا، روز عزای عمومی ست، روز سیاهی ست و سوکواری و براه انداختن نوحه خوانی و گریستن و زاری. هر سال  و همه سال ها، بعضا، خود را با ابزار تیز و برنده زخمین و مجروح سازند، چنان خشونت لشگریان یزید را با درد در میآمیزند که هرگز از خاطره زدوده نشود.


این نوشته ها هیچکدام شعار نیست، بلکه خواسته های جامعه مدنی در ایران است که من نیز به سهم خودم آنها را پیگیری می کنم:

آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی ، لغو اعدام یا نه به اعدام ، رفتن و یا به عبارتی گم شدن روسیه از ایران بطور واقعی ، سرکوب کارگران متوقف شود ، قانون اراده یک ملت برای عدالت است نه ابزار سرکوب آزادیخواهان میهن ، و باز هم نه به اعدام و نه به استبداد که هر دو این ها در هم تنیده شده و هر کدام که نباشد دیگری نیز محو می گرد .

 

در نگاه اول همگان صدراعظم آلمان را انسانی خوب و خواستار صلح و طرفدار حقوق بشر می پندارند،اما حقیقت امر این موضوعات نبوده و در سر مرکل مسائلی دیگر که هیچ ربطی به جنگ سوریه و نا امنی و جنگ زدگان است جایی نداشته و ندارد

او در فکر این بود که : 

1:جامعه پیر آلمان را که رشد منفی جمعیت را تهدید می کرد و زنگ خطر بزرگی برای آینده اقتصاد و صنعت بزرگترین و مهمترین کشور صنعتی اروپا محسوب می شد را با ورود مهاجران و جنگ زدگان که اکثرا نیروی جوان تشکیل می دادند را در آینده و با آموزش در بنگاههای اقتصادی وارد این عرصه نماید و این نیروی کار ارزان این تهدید را از آلمان دور نماید.

چند صباحی است که از اتهام آیت الله سبحانی به دکتر عبدالکریم سروش مبنی بر  انکار نزول قرآن از جانب الله و آنرا کلام بشری خواندن گذشته است. البته دامن این بحث بعدا گسترش بیشتری یافت، اما نه به آن اندازه و یا درجه که پاسخگوی ضروریات شرایط دینی و سیاسی حاکم بر جامعه ما باشد. آیا میتوان امروز از دین سخن به میان آورد و قدرت را نادیده گرفت. بزبان دیگر واقعیت آن است که بحث دین دیگر نمیتواند یک بحث اختصاصی حوزه ای و یا اکادمیک، باشد و نمیتواند مصونیت خود را در برابر نفی و نقد، همچنان در زمانیکه بر مسند قدرت نشسته است، حفظ نماید. بدون تردید دین هنوز میتواند در پناه تیغ و تازیانه خود را از نقد و بر رسی مصون بدارد، هم چنانکه یکهزار و چهارصد سال است که اینگونه اقتدار خود را زنده نگاه داشته است. بمنظور الغاء مصونیت از دین است که شرکت در این بحث را ضروری ساخته است.

 اگر نمیدانستید، بهتر آن است که از حالا بدانید که"پا فشاری بر نفاق،" در مرداد ماه 67، به آویخته شدن بدار مجازات بجرم "محاربه " یا جنگ بر علیه الله، خداوند یکتا و یگانه، میانجامید. یعنی که حکم پافشاری بر نفاق اعدام بود. بیش از 4  هزار تن از بهترین فرزندان این مملکت، کسانی که سرمایه این جامعه بوده و  وجودشان مالا مال از عشق به مردم و خدمت به مام وطن بوده است، صرفنظر از تعلقات گروهی، باتهام پافشاری بر نفاق، بخاک و خون خود غلتیدند.
در مرداد و شهریور ماه67  یک هیئت سه نفره، حاکم شرع، نماینده دادستان و نماینده وزارت اطلاعات، در زندانهای تهران و بهمینگونه در شهرستانها، بر طبق فرمان امام خمینی، دادگاه هایی برپا نمودند تا آنان که بر نفاق پا فشاری میکنند محکوم و بیدرنگ در اسراع وقت حکم اعدام را در باره شان به اجرا درآوردند.
امام خمینی اما، در فرمان اعدام زندانیان سیاسی در مرداد 67، معلوم نکرده بود  منظورش از پافشاری برنفاق چیست و روشی هم برای تشخیص و اندازه گیری آن ارائه نداده بود.

بازدید کننده گرامی، مطالبی که در این تارنما منتشر می شوند ، در راستای آگاهی رسانی و باور و احترام به آزادی اندیشه و بازتاب آزاد آن است و لزوما بیانگر دیدگاه های نهاد مردمی نیست و همواره نویسندگان پاسخگو خواهند بود. برای پیشگیری از اشاعه واژه های غلط که امروزه در اینترنت متداول شده است خواهشمندیم اگر با املای نادرست واژه ای در این مطلب روبرو می شوید آنرا به ایمیل نهاد مردمی اعلام فرمائید.

 

سرزمینمان ایران

iran21.jpg

آرشیو سیمای نهاد مردمی

مبارزات مردمی

Image4.jpg

از فیس بوک نهاد دیدن کنید